Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en sert ve en tartışmalı filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güçlü adam (Bir Hakim, Bir Dük, Bir Piskopos ve Bir Başkan), genç erkek ve kızları kaçırarak uzak bir malikaneye kapatır ve onlara 120 gün boyunca fiziksel, cinsel ve psikolojik işkencelerden oluşan bir rejim uygular. Film, bu sistematik şiddet ve aşağılamayı, soğuk ve mesafeli bir sinema diliyle, neredeyse belgeselvari bir yaklaşımla seyirciye sunar.

Pasolini, burada salt şiddet betimlemesi yapmaz; faşizmin, kapitalizmin ve tüketim toplumunun insan bedeni ve ruhu üzerindeki totaliter tahakkümünü alegorik bir dille eleştirir. Malikanedeki hiyerarşik yapı, iktidarın nasıl yozlaştırdığını ve insanlıktan çıkardığını gösterir. Oyunculuklar, kasıtlı olarak teatral ve soğuktur; bu, karakterlerin insani duygulardan tamamen arınmış birer iktidar makinesine dönüşmüş hallerini vurgular. Pasolini'nin yönetmenliği, rahatsız edici sahneleri bile estetize etmeden, çıplak ve acımasız bir gerçeklikle sunar.

'Salò', izlemesi son derece zor bir film olarak bilinir. Ancak, sadece şok değeri için değil, iktidar, itaat, şiddet ve insan doğasına dair derin ve rahatsız edici sorular sorması nedeniyle önemli bir sanat eseridir. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa süre önce tamamladığı bu film, onun sanatsal ve politik manifestosu gibidir. Seyirciyi pasif bir tüketici olmaktan çıkarıp, şiddetin mekanizmalarını sorgulamaya zorlar. Görsel ve felsefi yoğunluğu, onu 20. yüzyıl sinemasının unutulmaz ve sarsıcı bir parçası yapar. Bu nedenle, sinemanın sınırlarını zorlayan, cesur ve düşündürücü bir başyapıt arayanlar için temel bir izlenimdir.